29/12/2006 ·

İki ayrı baharın dalıydılar.

Biri ilk ,diğeri sondu.

Ve kan ter içinde bir yaz aralarında duruyordu,bahara yenildiler.

ŞAHRUD;

Taptazeydi,filizdi.

Yüreği güneşi içecek dendi,kar yangınıydı,

Her ucu ayrı bir yeşile sevdalı.

Cemreler yaşamla arasında ana sütüydü.

Toprak var gücüyle ayakta tutuyor,

Kendini ve doğurganlığını ona sunuyordu.

ŞAHRUD ise,

Her dalı yeşile bir tomurcukla,karşılık veriyordu.

İçtiği her damla güneşle çiçekleri çıtlıyordu.

Sanırsın rengarenk gülümseyen yeryüzüydü.

SEYDUNA;

Ölüme ,ölümüne yakındı.

Şahrud’un giyindiğini soyunuyordu.

Ve gelinsi dalları soyundukça,çıplaklığından utanıyordu.

Solan yüreğiyle her seher,

güne biraz daha SAHRUD vuruyor ve biliyordu,

ten soğuması çoğu kez elinde ak kefeniyle vaktinden önce geliyordu.

Ölümle yakın dostluğuna birazda bu yüzden minnet duyuyordu.

SEYDUNAYLA,SAHRUDUN tek ve bütün bağları,ayrılıklarıda olan mevsimin en uzak uçlarına tutunmalarıydı.

Mevsim haziran sonunda kendini yakınca koptular.

Ve artık birbirlerinin kışında bile yoktular…